Ενότητα :Αρθρογραφία - Γενικά

Τίτλος : Μαργαρίτα Καραβασίλη: Βιώσιμη στέγαση πληθυσμών, που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές μέσω της χρήσης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και Βιοκλιματικής Αρχιτεκτονικής.

Διαβάστηκε: 778 φορές!

Πλήρες Κείμενο :   


Αρχή κειμένου
“Βιώσιμη στέγαση πληθυσμών, που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές μέσω της χρήσης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και Βιοκλιματικής Αρχιτεκτονικής". Εισήγηση Μαργαρίτας Καραβασίλη σε Ημερίδα του ΤΕΕ/ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ, 5 Οκτωβρίου 2006, με θέμα: «Βιοκλιματική Αρχιτεκτονική & Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, στην υπηρεσία των θυμάτων μεγάλων Φυσικών Καταστροφών». Στην εν λόγω Ημερίδα ανακοινώθηκε η προσεχής προκήρυξη Διεθνούς Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού με το παραπάνω θέμα. "Οι εντεινόμενες μεγάλες φυσικές καταστροφές, που πλήττουν όλο και συχνότερα πολλές περιοχές του πλανήτη και τα σύγχρονα περιβαλλοντικά προβλήματα, που γνώρισε ο αιώνας μας, έκαναν την παγκόσμια κοινότητα να αναλάβει πρωτοβουλίες και εντατικές δράσεις για τη σωτηρία του πλανήτη και την αντιμετώπιση των βασικών προβλημάτων, που ευθύνονται, όπως η κλιματική αλλαγή, με αποκλειστικό σκοπό την πρόληψη και την άμεση αποκατάσταση των συνεπειών μέσα από λύσεις που να εγγυώνται οικονομική βιωσιμότητα, κοινωνική συνοχή, ευημερία, ποιότητα ζωής, ασφάλεια και κυρίως υψηλή προστασία του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης ζωής και υγείας. Ο 21ος αιώνας σηματοδότησε την απαρχή της εξέλιξης ενός νέου τύπου ανάπτυξης, της αειφόρου, που συνίσταται στην ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπινων κοινωνιών, χωρίς ωστόσο να βασίζεται στην εντατική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, αλλά στην ορθολογική χρήση και εξοικονόμηση αυτών, ώστε να έχουν και οι μελλοντικές γενιές ίδιες ευκαιρίες ευημερίας. Παράλληλα διαπιστώθηκε ότι δεν μπορούν να διατηρηθούν υψηλοί ρυθμοί οικονομικής μεγέθυνσης χωρίς να έχει εξασφαλισθεί κοινωνική συνοχή, νέες θέσεις εργασίας και συνετή διαχείριση του περιβάλλοντος. Το περιβάλλον είναι ένας από τους τρεις πυλώνες της αειφόρου ανάπτυξης για την επίτευξη της οποίας απαιτείται αποτελεσματική υλοποίηση δέσμης πολιτικών, στη βάση της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης συμμετοχής των τοπικών κοινωνιών, ώστε να αναδειχθούν οι ιδιαιτερότητες και προτιμήσεις, έτσι όπως εκφράζονται σε τοπικό επίπεδο, αλλά και να ενταχθούν στη αναπτυξιακή διαδικασία κοινωνικές ομάδες και στρώματα, τα οποία μέχρι σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις, ήταν στο περιθώριο"...

Επιστροφή